از پشت میله ها، سروی دیدم که باد با قامتی خمیده بر او شلاق می زند. پرسیدم ( شگفتا!) : من سرو را همیشه در شعر شاعران کهن آزاد خوانده بودم؟! ... خاموش وار خندید - در پس زمینه ای از غم دوران - آنگاه، پشت میله ها نه باد بود و نه شلاق، ... من بودم؛

در نوبت پیش مجالی برای ذکر چند نکته نماند. نخست این که به باور من ویل دورانت یک تنه کار یک فرهنگستان را کرد. این پژوهش و نگارش خستگی ناپذیر به ویژه پس از نوشتن جلدهای اولیه کتاب توام با بازدید از مکانها و مطالعه منابع بسیار بود. همه اینکارها علاوه بر همت و اراده قوی مستلزم پول بود. این پول را نه دولت به او داد و نه موسسات فرهنگی و دانشگاهها بلکه از محل فروش کتابها تامین می شد. مسلما اگر خوانندگان مشتاق و قانون کپی رایت نبود هرگز چنین اتفاقی نمی افتاد. از این نظر باید نظام سرمایه داری را تحسین کرد. توجه به این نکته باعث شد که ذهنیت من نسبت به امریکایی ها ت

کل دوران حیات به یک دم و بازدم می ماند. دمی به گرفتن از جهان و دمی دیگر به باز پس دادن آنچه گرفته ایم. سال نو میلادی فرارسید و سال نو ایرانی اندک زمانی دیرتر از راه خواهد رسید. نو شدن سال همیشه برای من با پرسش و چالش همراه بوده است. همه انسانها از دوران خردسالی تا نوجوانی و جوانی و میانسالی و گاه تا پایان عمر به افزایش دارایی های خود (در عام ترین معنا) می کوشند. اما زمانی هم برای زدایش آنها باید صرف کرد. این البته بستگی فراوان دارد به معنایی که هر کس از زندگی در ذهن خود دارد : یک دایره رسم می کنم و خود را در مرکز این دایره قرار می دهم و از هر سو شعاعهایی به اطرا

برکسی پوشیده نیست که سواد املایی و انشایی جوانان امروز نسبت به نسل قبل و قبل تر بطور متوسط کمتر و کمتر شده است. این را به سادگی می توان از نوشته های گوناگون ایشان به ویژه در فضای مجازی اثبات کرد. علت این پدیده هرچه هست فعلا کاری به آن ندارم اما در هر حال مایه تاسف و رنج و عذاب است! با اینهمه اخیرا به نمونه هایی از ول انگاری و بی دقتی برخورد کردم که نسل جدید را کاملا روسفید می کند مگر اینکه رد پای نسل حاضر در این ماجرا هم پیدا شود! ماجرا از این قرار است که در چند ماه گذشته با سه کتاب دمساز شدم که هر کدام با یک نام پرآوازه یا دست کم شناخته شده پیوند داشت : کت

آیا کار کردن، تعارضی با زندگی معنوی (برای آنان که چنین گرایشی دارند) دارد؟ آیا کار کردن یکسره جنبه مادی دارد و صرفا یک ضرورت ناشی از زیستن در این جهان است؟ چندی پیش مقاله ای به دستم رسید که این موضوع مهم را به گونه ای سنجیده و استوار بررسی کرده بود و زوایای جالب توجهی از آن را پیش چشم قرار داده بود. تلاش می کنم ترجمه کوتاه شده ای از این مقاله کوتاه را گزارش کنم : مفهوم معنوي كار (The Spiritual Meaning of Work) - بخش نخست مواجهه متجددانه (mode) با كار، مبتنی بر دو واقعيت است : ازیک سو، بر این واقعیت كه كار براي قاطبه انسانها يك ضرورت است و از سوي ديگر بر تمايل بشر به تبدي

دومين شرط، متضمن آن است كه فعاليت با تعریف مذکور، به واقع و بالفعل (actually) براي خدا انجام شود. به بيان ديگر، آن كار از راه عشق به خداوند و بدون سركشي در برابر تقدير انجام پذيرد. اين است معناي ادعيه و نيايشهايي كه در اغلب، اگر نگويم همه صور سنتي، "كار" به واسطه آنها متبرک ميشود (consecrated) ولذا جنبه شعائر و مناسك پيدا ميكند (ritualized)، بدين معني كه بدل به «منسك طبيعي» (natural sacrament) ميشود كه نوعي سايه يا همتاي ثانوي براي «منسك ماوراءطبيعي» يا همان منسك مذهبي (rite) است. سرانجام ميرسيم به شرط سوم كه متضمن كمال منطقي برای «كار» است. زيرا آشكار است كه انسان نمي

تصور کنید که در یک رویداد ورزشی بسیار مهم بین المللی یک مسابقه دو بگذارند به یادبود اشغال خرمشهر توسط عراقی ها! آیا هیچ ایرانی غیور و میهن دوستی حاضر است در این رویداد ورزشی شرکت کند؟ شاید شما از طرح چنین پرسشی که پاسخش بسیار بدیهی و روشن است تعجب کنید! اما اصلا تعجبی ندارد، زیرا چنین چیزی اتفاق افتاده و از قضا خود ما ایرانی ها هم با شور و شوق فراوان در این رویداد بزرگ شرکت می کنیم. حتما متوجه شده اید که منظورم از رویداد مهم همان مسابقات المپیک است و آن مسابقه شرم آور هم چیزی جز دوی ماراتون نیست که به یادبود شکست سپاه ایران از لشکر یونان (در زمانی که این